WUJEK MARIAN 2

Druga odsłona „Wujka Mariana” jest jeszcze bardziej monumentalna i surowa. Twarz–drzewo staje się tutaj niemal całą sylwetką, wpisaną w pionowy pień. Oczy, głęboko osadzone, patrzą wprost, bez unikania – jak spojrzenie starego świadka, który widział zbyt wiele, by dać się złudzić pozorom. Gałęzie rozrastają się ku górze, oplatając przestrzeń, a korzenie przechodzą w kształt torsu – ciało i natura nie są już oddzielne, są jednym organizmem.​

Artystycznie rysunek oddaje poczucie „żywego pomnika”. Mocne cieniowanie ołówkiem tworzy efekt ciężaru i gęstości, a zarazem pozwala wybrzmieć pustym przestrzeniom pomiędzy konarami. Ta pustka buduje atmosferę ciszy i melancholii. Drzewo wydaje się nieme, a jednocześnie jego twarz mówi więcej niż słowa – jakby każde pęknięcie było zapisem przeżytej historii.​

Psychologicznie „Wujek Marian 2” jest jeszcze silniejszym symbolem archetypu przodka–korzenia. To postać strażnika pamięci, który nie ucieka w bajkowość, lecz ukazuje powagę dziedzictwa. W jego spojrzeniu można odnaleźć echo rodzinnej lojalności, ale i pytanie o to, ile ciężaru człowiek może dźwigać, zanim sam stanie się drzewem – nieruchomym, uwięzionym w ziemi.​

Ten portret pyta: Czy Twoje korzenie są jeszcze źródłem życia – czy już więzieniem, z którego trudno się uwolnić?​