Czerwony Budda​

Twarze Buddy to seria obrazów, które w zamyśle tworzyły swego rodzaju ikonostas – ścianę obrazów. Podobnie jak w niektórych, buddyjskich świątyniach, ściana obrazów z medytującym Buddą długo stanowiło ekspozycję w moim atelier. Osiem ​
z nich, o mniejszym formacie (49,5 x 49,5 ) i dwa większe (70 x 100) rozdzielające dwa rzędy mniejszych po cztery z każdej strony – tworzyło ów ikonostas. Moim zamysłem było przedstawienie, środkami malarskimi, różnych obliczy medytującego Buddy i różnorakich doznań, jakie pojawiają się na twarzy dawnego księcia Siddharthy Gautamy z rodu Śakjów, który stał się Przebudzonym, czyli Buddą. W niektórych obrazach cyklu użyłem farb fluorescencyjnych, delikatnie świecących w nocy, co daje absolutnie magiczny efekt. ​

Czerwony Budda​

Nazwa obrazu wydaje się paradoksalna, jak wiele moich formalnych pomysłów. W pierwszej chwili zastawiamy się, czy dominuje błękit, czy czerwień? Czerwień, z której wyłania się twarz medytującego jest jednak silniejsza, to błękit stanowi tło. Twarz Buddy emanuje błogością. Barwa, nakładana małymi plamkami, krótkimi pacnięciami szpachelki, warstwa po warstwie, drży i wibruje. Jakby spośród tysięcy płatków egzotycznych kwiatów, spod spodu, wyłoniła się twarz. Choć Budda ma zamknięte oczy i łagodny wyraz twarzy wiemy, że nie śpi. Na tym polega iluzja i mistrzostwo rozedrganego obrazu. Towarzyszymy tej scenie, podglądamy medytującego ​i chcemy, żeby tak trwał nieprzerwanie. Jego uzewnętrzniony stan daje nam nadzieję. Nadzieję na…